pw. NMP Królowej Świata w Parkowie - Wielkopolskie

Rotunda na planie koła, nakryta kopułą na wysokim tamburze — tak wygląda kościół NMP Królowej Świata w Parkowie, postawiony na wzgórzu we wschodnim krańcu wsi, przy zbiegu dróg. Miedziane pokrycie kopuły wieńczy stożkowy hełm z kulą i krzyżem. Elewację murowanej, otynkowanej bryły dzielą ozdobne pilastry, a między nimi rozmieszczono naprzemiennie okna oraz półkoliście zamknięte nisze; nad wejściem widnieje owalny otwór i tablica z datą 1780. Wnętrze rozwiązano nietypowo — osiem arkad wydziela wokół środkowej przestrzeni tyleż pomieszczeń w formie kaplic, mieszczących między innymi prezbiterium, zakrystię, kruchtę z chórem i dwa ołtarze boczne. Pod posadzką kryje się krypta z pochówkami fundatorów i dawnych proboszczów. Najcenniejszym zabytkiem wyposażenia pozostaje siedemnastowieczny wizerunek Maryi z Dzieciątkiem, podtrzymujących wspólnie kulę ziemską, ubrany w srebrną sukienkę z następnego stulecia; jego kopię parafianie noszą na procesjach jako Matkę Bożą Parkowską. Z 1800 roku pochodzą klasycystyczne organy, a stacje Drogi Krzyżowej wykonano w XIX wieku ze stiuku i pokryto polichromią. Obok świątyni stoi drewniana dzwonnica wzniesiona w XIX wieku; zawieszono w niej dwa dzwony, z których starszy odlano jeszcze w XVI stuleciu.