pw. św. Marcina w Pawłowie - Wielkopolskie

Późnogotycka płaskorzeźba Rodziny Najświętszej Maryi Panny z pierwszej połowy XVI wieku, umieszczona w prezbiterium, jest w Pawłowie starsza od samej świątyni św. Marcina — tę ufundowali w 1762 roku kapituła gnieźnieńska oraz Krzysztof Hilary Szembek. Budowla jest drewniana, orientowana i jednonawowa, postawiona w konstrukcji zrębowej na planie prostokąta, z kwadratowym prezbiterium zamkniętym trójbocznie. Dwuspadowy dach kryje gont, a na kalenicy osadzono sześcioboczną wieżyczkę z sygnaturką. Wieża od zachodu oraz kaplica od południa dołączyły dopiero w latach 1928–1932; tę drugą, pod wezwaniem św. Józefa, urządzono w dawnej kruchcie. Ołtarz główny i dwa boczne pochodzą z XVIII wieku, choć przerobiono je w 1856 roku; z tego samego stulecia co ołtarze przetrwały rzeźby biskupów oraz krucyfiks. Otwory okienne i portale drzwiowe zachowały pierwotne kształty, podziały i materiał, dzięki czemu obiekt uchodzi za wyrazisty przykład sakralnego budownictwa drewnianego powiatu gnieźnieńskiego. Obok stoi zabytkowa plebania z pierwszej ćwierci XIX wieku, a teren wokół zajmuje dawny cmentarz przykościelny.