Bazylika pw. Imienia NMP (Inowrocław) - Kujawsko-Pomorskie

Na morenowym wzgórzu zwanym Białą Górą, otoczona resztkami najstarszej miejskiej nekropolii, stoi granitowa budowla, którą inowrocławianie nazywają po prostu Ruiną. Korpus wzniesiono z ciosów kamiennych, a górne partie fasady zachodniej i obu wież z cegły układanej w wątku wendyjskim. Nawa jest wyjątkowo szeroka jak na jedną przestrzeń, liczy bowiem 12,40 metra; od zachodu zamyka ją dwuwieżowy masyw z emporą. Mury sięgają grubości 160 centymetrów, okna są małe i osadzone wysoko, a w ścianach zachowały się otwory strzelnicze — obiekt projektowano również z myślą o obronie. Trzy uskokowe portale z gładkimi tympanonami prowadzą do wnętrza od zachodu, północy i południa. Na elewacjach, zwłaszcza północnej, przetrwały ryty i płaskorzeźby: groteskowe maski, fantastyczne zwierzęta, krzyże o funkcji apotropaicznej. W ołtarzu głównym czczona jest lipowa figura Uśmiechniętej Madonny z Dzieciątkiem, datowana na lata około 1370–1380 i przypisywana Mistrzowi Madonny ze Skarbimierza; rokokową srebrną koronę otrzymała w XVIII wieku. Sklepienie prezbiterium pokrywa mozaika Ewy Pasoń z 2005 roku, czternastogłosowe organy stanęły na emporze w 2009, a tytuł bazyliki mniejszej nadano temu miejscu w 2008 roku.